 |
 |
|
Jeff Thuy Memorial Heikant
hardlopen | Tom
|
15 November 2009 | 13:07:13
Ik heb het vaker gezegd en ik vind het nog steeds. Op d'n Aikant hebben ze het mooiste parkoers van alle trimloopjes in de buurt. Dat is toch altijd een stuk fijner om te lopen. Blijkbaar ben ik niet de enige die daar zo over denkt, want het was gisteren heel erg druk bij de Jeff Thuy Memorial.
Vorige week in Terneuzen had ik het gevoel dat ik langzamerhand weer wat meer snelheid in de benen begon te krijgen. Gisteren viel juist mijn tempo me nogal tegen, terwijl ik onderweg nog wel het idee had dat ik stevig doorliep. Toch kwamen dat gevoel van snelheid en mijn finishtijd niet geheel overeen. Het is te makkelijk om dit op het parkoers, of op de storm te steken. Het eerste onverharde deel lag er wel behoorlijk slecht bij, maar de rest was ondanks de regen van de laatste tijd prima te belopen. En het waaide inderdaad erg hard, maar juist op de plaatsen waar we tegenwind hadden, konden we over het algemeen in de luwte van de bomen lopen. Heb gelukkig nog wel als excuus dat ik vrijdagavond een cultureel zeer verantwoord avondje uit en daardoor een veel te korte nacht achter de rug had.
Maar goed, als ik dan weer de uitslag zie, dan ben ik toch ook gewoon op de plek en tussen de lopers gefinisht waar ik altijd zo'n beetje eindig. Dus tja, ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nou van mijn prestatie van gisteren moet denken.
|
Foto's HM
Marcel
|
15 November 2009 | 01:37:41
Een uur voor de start: concentratie
1u27 na de start: blijdschap, kon de tijd op mijn horloge bijna niet geloven
Zoek de Witte Keniaan Part 2
Dik PR in Halve Marathon Deinze-Aalter: 1u27!
Marcel
|
11 November 2009 | 16:57:21
Gisteren liep ik zonder (specifieke) voorbereiding mijn PR aan diggelen op de Halve Marathon. Tijdens de zeer goed georganiseerde Halve Marathon Deinze-Aalter liep ik 1.27.06u. Je pr met 19 minuten verbeteren, hoe vaak kan je dat zeggen?
Het kan raar lopen. Drie maanden geleden had ik het helemaal gehad met lopen en had toen bijna besloten om er definitief mee te stoppen. Mijn 'loopcarriere' zou toch nooit meer iets worden. Het bracht me alleen maar stress en ik beleefde er geen plezier aan. Al 3 jaar lang geen resultaten. Na de diagnose van het ijzertekort heb ik zoals eerder beschreven het roer omgegooid en heb weken lang rustig getraind met veel vlotte duurlopen, maar geen baantrainingen of interval (en dus geen verzuring). Ik liep met de rem op en gek genoeg voelde ik mijn soepele pas van vroeger terugkomen, die weinig kracht kost. De enige mogelijke verklaring lijkt me simpelweg de fysieke gesteldheid te zijn, die eindelijk in orde is.
Als ik nu terugkijk op deze week, ben ik natuurlijk blij dat ik niet gestopt ben. Al een tijdje genoot ik weer van het lopen en dan komen de resultaten blijkbaar vanzelf. Na Terneuzen en Deinze-Aalter heb ik weer het gevoel en het vertrouwen dat ik vooraan kan meestrijden in de regionale lopen. Toch kan ik het niet helemaal geloven: vorig jaar liep ik beter getraind op een sneller parcours in Rotterdam 1u46 en het jaar daarvoor in Cadzand ook 1u46. Telkens moest ik toen stukken wandelen en was de afstand veel te ver voor mij.
Gisteren was het andersom: er zat nog zoveel meer in. Momenteel ben ik 1u24 waard, maar vanwege krampen in de laatste kilometers moest ik noodgedwongen wandelen.
Een verslagje van de wedstrijd gisteren:
Op de vrije feestdag in Belgie vertrok ik met veel zin naar deze halve marathon. Ik had geen enkel doel, enkel genieten en uitlopen. Stiekem hoopte ik wel onder de 1u40, maar de afstand leek me nog steeds ontzettend ver. Langer dan 55 minuten had ik laatste maanden niet gelopen, dus dit was een stap in het onbekende. Ook was de wedstrijd in Terneuzen pas 4 dagen eerder. Puur op gevoel lopen was de boodschap. Na de eerste rommelige kilometers liep ik al snel in een mooi groepje. Ik hoorde dat zij exact 4 minuten per kilometer zouden lopen, dus 15 km/uur. Daar schrok ik van, het leek me te snel en ik begon al weer te rekenen. Al snel dwong ik mezelf om dat niet te doen. Niet nadenken, gewoon meelopen. Het voelde immers aan als joggen, ik zat heel fris.
Tussentijden:
-5 km in 19.50
-10 km in 39.50
-15 km in 1.00.15
Ik kon het niet geloven, met die laatste tussentijd zou ik al tevreden zijn geweest op een wedstrijd over 15 km. Tot dat moment niks aan de hand, ik zou in 1u24 finishen. Helaas kreeg ik toen onverwachts te maken met krampen. Ze kwamen gewoon op en ik moest wel trager lopen en soms bijna wandelen. Daar baalde ik echt van. Ik moest de groep na 17 kilometer verlaten, frustrerend. Conditioneel zat ik nog zo fris. De krampen kwamen waarschijnlijk toch door te weinig trainen, het is immers helemaal niet mijn afstand.
Over de laatste 6 kilometer deed ik 27 minuten en zo finishte ik in 1u27 en werd ik 56e van de ruim 500 deelnemers (voor de 1e vrouw Natalie Tijtgat). Van tevoren had ik niet eens gedacht aan een tijd onder de 1u35, laat staan onder de 1u30. Toch zit er nog veel meer in, conditioneel ben ik 1u24 waard.
Dit was zeker niet mijn laatste halve marathon, het smaakt naar meer. Met wat meer training zou ik richting de 1u20 moeten kunnen. 4'00/km voelde immers aan als joggen. Ik vraag me nu wel af of ik wel een baanatleet ben (korte afstanden). Soms heb ik het gevoel dat ik meer een lange afstandatleet ben. In ieder geval heb ik me voorgenomen om deze winter op hetzelfde elan verder te gaan. Dat betekent wedstrijden lopen varierend van 3 kilometer tot halve marathon. Op die manier een mooie basis voor de zomer kweken, iets wat me nog in geen enkele winter is gelukt.
Uiteraard kan ik 1u27 goed relativeren, maar ik had er gewoon niet op gerekend. Edwin is nog steeds 10 minuten sneller (!). Zonder krampen kom ik echter in de buurt van Patrick V, en dat is toch een specialist op zulke afstanden. Het talent van de toekomst is echter de 14-jarige Xavier Devriendt. Die liep gisteren constant mee in ons groepje en finishte in 1u25! Zie zijn site: http://www.bloggen.be/xa4run/
Nog even over de wedstrijd: echt een aanrader, een heel strakke organisatie. Het parcours is wel wat saai met 15 km rechtdoor langs het kanaal, dan een bocht en dan nog 5 kilometer rechtdoor.
Tot slot: de droom om ooit de Kustmarathon te lopen, is na vandaag weer een stukje dichterbij gekomen.
Eindelijk goed nieuws!
Algemeen
|
07 November 2009 | 17:00:54
Na bijna 3 jaar met enkel maar tegenvallende resultaten, slechte wedstrijden en opgaves kan ik eindelijk eens goed nieuws melden op deze site! Dat mocht ook wel eens na al die negatieve berichten. Dat ik me de laatste tijd letterlijk 'ijzersterk' voel en dus eindelijk fysiek in orde, lijkt daar zeker een rol in te spelen. Vandaag liep ik op het niveau van mijn beste jaar (2006) en dat smaakt naar meer. Constant macht in de benen en kunnen blijven versnellen, dat is een heerlijk gevoel. Wel frappant: sinds eind augustus niet meer op de baan getraind en amper intervaltrainingen. Wel veel verschillende duurlopen, waaronder hele vlotte, en die blijken voor mij dus meer effect te hebben dan al de 'verzurende' trainingen. Afgelopen maanden wel veel getraind, maar niet diep gegaan en dus frisser.
Ik wil vooral Tom de Koster bedanken, want dankzij hem stond ik vandaag uberhaupt aan de start in Terneuzen. Ik had deze week al besloten om naar Terneuzen te gaan, maar vandaag had ik weer geen zin en kon ik me niet opladen. Vooral door het slechte weer. Vooraf had ik een slecht gevoel en was ik zenuwachtig. Ik besloot vanochtend om niet te gaan, natuurlijk zwak van me. Uiteindelijk belde Tom mij. Dankzij hem ben ik toch maar mee gegaan. Ook zorgde Tom dankzij zijn 'relaxte' gezelschap dat ik al gauw geen zenuwen meer had. Bij het inlopen had ik het al naar mijn zin in Terneuzen. Veel oude bekenden gesproken, waaronder Arne Lippens.
Ik stond zonder verwachtingen aan de start van de 5 km, maar besloot wel om rustig te starten en vandaag eens voluit te gaan. Aan de start had ik eindelijk eens niet dat nare gevoel, die wedstrijdangst. Op zich was dat al een kleine overwinning. Ik liep de eerste kilometer niet van voor, maar zo rond de 20e positie. Wel was het gevoel goed, dus ik besloot te versnellen en zag het keerpunt al in de verte. Toen liep ik al bij de eerste 15. Na het keerpunt voelde ik me nog heel fris en versnelde ik weg uit een groepje met enkele 5 kilometer lopers en sterke 10-15 kilometer lopers. We liepen toen terug over die lange Zeedijk en ik dacht dat we al ruim over de helft waren. Wat bleek: er werd nog een lange lus richting haven genomen om weer bij Scheldorado te komen, dus we waren er zeker nog niet. Het keerpunt was dus niet de helft...
In de gedachte dat we er al bijna waren liep ik flink door op de zeedijk en zag ik warempel het 2e groepje met Arne Lippens naderen. Ik was verbaasd hoe makkelijk ik dat gat van 100 meter dichtliep. Ik ben even blijven hangen en toen vol doorgegaan. Raar gevoel: ik keek achter me en had al zo'n 50 meter op groepje Lippens. Wel had ik toen door dat we nog een hele lus moesten lopen. Met nog 1 kilometer te gaan versnelde ik weer en zag ik de kopgroep met Frederik de Backer naderen. Ik kon tempo blijven lopen, dat had ik de laatste jaren op wedstrijd nooit meer gevoeld. Ik liep toen al 4e in de totaalwedstrijd. Uiteindelijk naderde ik de kopgroep vrij dicht, maar het gat was te groot. Wel haalde ik toen Guy d'Heer in. Uiteindelijk alleen Frederik de Bakker en Tom Van Driessche voor me, die een sterke wedstrijd liep. De Bakker liep zo rond de 17 minuten en ik liep na een goede eindsprint over de finish in 17.22 min, 16.9 km/uur.
Ik weet dat de tijd velen niet zoveel zal zeggen, evenals de 2e plaats. Voor mij betekent het echter heel veel. Na al die jaren eindelijk een sterke wedstrijd lopen, doet me echt iets. Al het getrain dus niet voor niks. Ook was ik niet echt kapot aan de finish en kon ik heel de wedstrijd versnellen. Uiteindelijk heb ik een man of 17 ingehaald en ben zelf niet gepasseerd. Het klinkt stom, maar aan de finish was ik best even emotioneel. Je denkt dan terug aan die vervelende tijden en problemen met het lichaam. Hopelijk ben ik nu terug op de goede weg en was het vandaag niet eenmalig. De motivatie heeft in ieder geval een flinke boost gekregen en het vertrouwen helemaal. Op naar de volgende wedstrijd!
Aanvulling Tom:
Net als Marcel ben ik ook tevreden met mijn tijd. Ik heb hier in de slipstream van Edwin vorig jaar al eens een stukske sneller gelopen, maar voor nu ben ik gewoon heel erg content met mijn 40:02. We liepen wel in een onrustige groep, tjongejonge, dan hing ik weer op 10 m. aan het elastiek en dan liepen we weer compact. Het leek wel of iedereen vond dat ze om de paar minuten er een snok aan moesten geven. Ik had die behoefte om er een intervalloop van te maken totaal niet. Het eerste keerpunt had ik Marcel nog redelijk in het gezichtsveld, maar wat heeft die dat lange stuk onder de zeedijk hard gelopen zeg. Respect! Na de doorkomst van het eerste rondje zag ik hem echt staan te glunderen aan de finish. Goed dat hij voor de aflossingsmarathon onder contract staat bij De Witte Kenianen. De sprint na het tweede rondje won ik wel van ons groepke, niet zo moeilijk, want het grootste gedeelte van die groep had nog een ronde af te leggen.
Monique was 1e dame op de 10 km en Marianne de Kok, waarmee ik de eerste twee rondjes samen liep, bij de 15 km. Tom v. Driessche en Guy d'Heer waren 1 en 2 op de langste afstand.
Zoek de Witte Keniaan. Tip: hij schaduwt graag.
In vorm?
Marcel
|
03 November 2009 | 12:34:31
Afgelopen weken op hetzelfde elan verder gegaan en heerlijk getraind. Goed geluisterd naar mijn lichaam en best flinke duurlopen afgewerkt. Wel had ik telkens het gevoel dat ik met de rem opliep. Aangezien ik alles weer mag doen, besloot ik gisteren om eens te testen en wat dieper te gaan. Het was Allerzielen, dus ik had een dagje vrij.
Ik besloot 2 rondjes Clingse bossen te doen. De eerste zou ik een vlot tempo lopen en wat zoeken naar souplesse, om daarna flink door te trekken. Eerste rondje werd afgelegd in 18.30min. Dit vond ik al vrij snel voor een groot rondje Clingse bossen, maar het voelde gelukkig langzaam. Tweede rondje echt eens hard gelopen en vrij diep gegaan. Dat was lang geleden!
Na 2 rondjes stond de klok stil op 35.58min, dus dat betekende een 2e rondje in 17.30min en dus voor het eerst in mijn leven onder de 36 min! Toch weet ik onderhand wel dat dit geen reden is om euforisch te worden, want ik ben wel vaker in vorm geweest tijdens training. Maar zo'n tijd lopen geeft wel vertrouwen.
Over goed in vorm, durf ik pas te spreken na een goede wedstrijd. En dat is bij mij vaak een ander verhaal. Komende maanden staan er verschillende wedstrijdjes op mijn programma, benieuwd of het nu wel eens wat wordt.
Inschrijven
Algemeen
|
02 November 2009 | 19:08:35
Lopers gezocht
Wilco
|
27 Oktober 2009 | 20:56:22
Zoals de meesten van jullie zullen weten is het zaterdag 5 december de DOW-aflossingsmarathon. Wij als witte kenianen zijn hier uiteraard van de partij.
Nu doet zich een klein probleempje voor. Onze collega “de zware keniaan” heeft zich laten strikken door het grote geld. De gemeente Hulst heeft hem nl. een zeer lucratief sponsorcontract gegeven. Voor een halve trappist en een stukske speculaas heeft hij de soul van het lopen opgegeven.
De overige kenianen wensen hem natuurlijk veel succes!! We verwachten overigens wel dat wanneer hij als broodloper verder wil bij de gemeente Hulst zijn toekomstige naam “de magere keniaan” gaat worden.
Afijn om een lang verhaal kort te maken i.p.v. 8 lopers hebben we tot nu toe 4 lopers in ons groepkuh maar dit zijn natuurlijk niet de minste….
Als eerste hebben we “Rudeboy Rudy”. Onze marathonveteraan die zijn hand niet omdraait voor een rondje meer of minder.
Als tweede “de keizer van de Clingse bossen” ofwel Harvy die nu al op trainingskamp zit in Portugal zodat er 5 december gepresteerd kan worden.
Als derde maraTOM die belooft heeft om tot 5 december geen bier meer te drinken en nuchter aan de start te staan.
Als vierde mijn eigen persoontje en zoals Ingrid gemerkt heeft sterker dan ooit te voren.
Nou zijn wij alle vier niet echt bang om wat rondekuhs extra te doen maar het zou wel goed uitkomen dat er nog een loperkuh ofwa bijkomen. Dus………
Zie je het zitten om bij dit rappe groepkuh te komen omdat je nog geen groepkuh hebt (Marcel M.??, Martin miep miep Martens?).
Of……….. heb je nog familie die een rondje kunnen rennen (dochters Ingrid, altijd leuk om voor jullie moeder te eindigen….).
Of……….. wil je alsnog dat minder rappe clubje waar je je tot je grote spijt voor hebt opgegeven verlaten (Paul W., Den Dierk) dan zijn jullie welkom.
Witte keniaan bezorgt IJsebaert titel
Wilco
|
24 Oktober 2009 | 21:11:39
Witte keniaan bezorgt IJsebaert titel
Van onze verslaggever.
Zaterdag 24 oktober werd de jubileumuitgave van de Hulsterlooloop in Nieuw-Namen gehouden.
Omdat het de 25e editie was van deze loop was Ingrid IJsebaert erg gebrand op de overwinning.
Volgens insiders is IJsebaert de afgelopen weken druk bezig geweest met intervaltrainingen en het snellere duurwerk. Hierbij werd ze regelmatig bijgestaan door haar trouwe haas, de kromme keniaan.
Wegens persoonlijke omstandigheden (lees kater van vrijgezellenfeest) koos IJsebaert deze keer voor de hijgende keniaan als snelheidsbeul.
Dit bleek een goede keuze te zijn voor het snelle parcours waarop gelopen moest worden. Voor het psychische gedeelte van de loop werd IJsebaert bijgestaan door haar personal coach “by bike” Han G. Bij velen bekend als “de snelle oude rot” in het vak die alle psychische bultjes en bobbeltjes kent van het parcours
Al vanaf het begin van de start werd een strak tempo van boven de 15 per uur aangehouden. De kromme keniaan had de eerste 3 kilometer geheel onverwacht een vrij explosieve start maar al snel werd hij ingehaald door zijn kater.
IJsebaert en de hijgende keniaan lieten de kromme dan ook al snel achter zich en liepen het strakke tempo verder. Af en toe werden er wat woorden gewisseld over “te hard, motor opblazen, 2e dame etc.” en af en toe werd er wat geduwd en getekkeld maar onder streng commando van Han G. werd er uiteindelijk maar gezwegen en doorgelopen.
Het tweede deel van de race was aanzienlijk zwaarder voor IJsebaert welke zichtbaar aan het afzien was. De haas daarentegen bleef fris en deed, zoals een haas behoort te doen, redelijk wat kopwerk (??). Ook Han G. moest af en toe op de pedalen om het in het blauw gekleed koppeltje voor te blijven.
Zo’n 2 kilometer voor de finish gebeurde er in tegenstelling tot wat er in de k-marathon gebeurde iets opzienbarends.
De hijgende keniaan ging er in zijn eentje, tegenwind, volle bak van door. Gelukkig voor IJsebaert kon Han G. haar nu uit de wind houden. Dit mocht echter niet baten. De haas werd pas bij de finish weer terug gezien in een onvermoeide en vrolijke toestand.
IJsebaert had echter afgezien, lijkbleek en moegestreden door het hoge tempo van de hijgende keniaan kwam ze over de finish…….als eerste dame!!!
Ook deze wedstijd had IJsebaert weer goed gelopen. Hierbij dient wel opgemerkt te worden dat dit hoofdzakelijk werd veroorzaakt door wederom prima werk van een witte keniaan. Tegenover onze verslaggever verklaarde IJsebaert “Het moet niet allemaal zwart zijn om goed te kunnen hazen”. Ook de witte uitvoering schijnt dus prima te voldoen en zal zeker nog vaker worden ingeschakeld.
Op de vraag aan de kromme keniaan of hij geen spijt had van het haaswerk en niet voor eigen eer wilde gaan was het antwoord “de beloning om als team te winnen gaat voor de individuele prestatie”
Ook de kromme keniaan had zich herpakt en had een sterke inhaalrace gelopen. Zichtbaar hadden de calorieën van de avond ervoor ook nog een positief effect. Zaak voor deze keniaan is nu het optimum te vinden tussen “teveel en te weinig energie inname”.
Morgen zal wederom een witte keniaan aan de start van een trimloop verschijnen. Ditmaal de Morresloop in Hulst. Doel is een startbewijs voor de New York –Marathon te bemachtigen. Vraag is echter hoe lang het nog gaat duren alvorens de witte kenianen op uitnodiging worden gevraagd om te starten in “the big apple”. Gezien de prestaties van afgelopen weken zal dit niet lang meer op zich laten wachten.
Voorbeschouwing loopweekend
Algemeen
|
22 Oktober 2009 | 17:29:36
Etten-Leur
Of Edwin de beste Zeeuws-Vlaamse atleet van de laatste paar jaar is durven de Witte Kenianen niet te zeggen. Wel is hij absoluut de best presterende. Niemand loopt en wint zoveel lokale wedstrijden dan Edwin, maar ook buiten de regio mogen zijn tijden gezien worden. Zondag loopt hij in Etten-Leur en wij Witte Kenianen zijn benieuwd naar wat hij gaat presteren. Overmoedig riepen wij al eens dat er wel een podiumplaats voor hem in zou zitten, maar als we de voorbeschouwing in De Stem hier, hier en hier lezen, dan zal dat lastig worden. Edwin kennende sluiten wij niks uit en is hij volgens ons nog steeds een outsider voor het podium. Edwin veel succes: 2u46:52!!
Ook zijn de Witte Kenianen benieuwd naar d'n Dierk zijn tijd. Dankzij Dierk kon één der Witte Kenianen een prachtige tijd lopen in de Zeeuws-Vlaamse marathon. Als we toch tijden aan het voorspellen zijn, denken we dat Dierk rond de 3u10 gaat lopen.
In de schaduw van Edwin en Dierk lopen Arnold, Patrick en Rudy daar de halve. Dankzij fysieke ongemakken of dankzij keiharde training, dat is voor de Witte Kenianen niet helemaal duidelijk, ziet Arnold er wel erg scherp uit. Dat kan niets anders dan een goeie tijd opleveren. Voor Patrick is het zijn rentree en ook Rudy kwamen we de laatste tijd opvallend vaak trainend tegen.
Hulsterloolooloop, de Kauter
In de schaduw van de schaduw van Etten-Leur is de 25e editie van de Hulsterloolooloop. Het wordt druk op de Kauter. Jan, Monique, Patrick van R., Ingrid, Harvy, Maarten, Tom, Wilco en nog een hele sloot lokale toppers. Aan de uitslag gaan we ons niet wagen, maar we durven wel al te voorspellen dat de derde helft gezellig gaat worden.
Morres familie marathon
En alsof dit nog niet genoeg is lopen in ieder geval Heidi en (alweer!) Maarten zondag de Morres familie marathon. Geen idee wat we hier van moeten verwachten, maar van alle starters heeft waarschijnlijk alleen Maarten een echte marathonvoorbereiding gehad. Dat moet toch resultaat opleveren?
Nieuwe start
Marcel
|
19 Oktober 2009 | 19:21:13
Allereerst iedereen bedankt voor de felicitaties na de benoeming in Hulst. Vorige week liep ik dan ook een weekje 'in de wolken' en ook tijdens het echte lopen voelde dat zo. Afgelopen maand ben ik blijven lopen, een keer of 3 in de week en enkel rustige duurlopen. Dat deed best deugd moet ik eerlijk zeggen. Op die manier heb ik geen enkele keer geforceerd en goed naar het lichaam geluisterd, maar tegelijkertijd wel de basis kunnen onderhouden. Vorige week voelde het al heel goed aan. Eindelijk eens dat 'uigeruste' gevoel. Puur op reserve lopen, dat voelt goed.
Mijn vermoeden was dan ook dat het hb-gehalte haast wel gestegen moest zijn. Afgelopen vrijdag kreeg ik eindelijk uitsluitsel bij de internist: uit de onderzoeken is geen oorzaak naar voren gekomen. Ik heb dus niks ernstigs. Het vermoeden werd bevestigd, want het hb-gehalte was ondertussen alweer rond de 8. Een hele opluchting.
Ik kreeg groen licht om alles weer te doen. Na 4 rotweken zat vorige week dus eens alles mee. Dat mag ook wel eens toch? Goed voor de moraal in ieder geval. Nu geeft lopen me een veel vrijer gevoel. Ik zie het als een nieuwe start. Vroeger wou de geest wel, maar het lichaam niet. Nu lijkt het lichaam eindelijk normaal te doen en dat is dan ook weer goed voor de geest. Een gezonde geest in een gezond lichaam, zo luidt het spreekwoord.
Vanaf nu is mijn motto: lopen voor het plezier, voor de fun. Dat was ik de afgelopen jaren uit het oog verloren. Het blijft immers een hobby en uiteindelijk zijn we allemaal amateurs. Vroeger was mijn motto: lopen totdat je erbij neervalt, zo hard mogelijk. Het waren 4 zware weken, maar ik heb er veel uit geleerd. Zoals in vorige posts al voorgenomen, gaat het roer vanaf nu radicaal om. Niet meer volgens verplichte schema's op verplichte tijdstippen etc trainen met de daarbij behorende stress. Nee, luisteren naar mijn lichaam en doen wat goed voelt. Ook geregeld eens gezellige lange duurlopen met de groep van Ingrid. Vorig jaar ging dat eigenlijk prima en ik vond dat toen erg leuk. Daar kan ik nu al naar uitkijken.
Ook kijk ik bij duurlopen nu niet meer om de 5 minuten naar mijn horloge, maar gewoon na afloop van het rondje. Dan geniet je tegelijk meer van de omgeving. Gisteren dus met een heel vrij gevoel gaan lopen. Zoals gewoonlijk het vaste trainingsrondje in Gent. Voor mijn gevoel ging het wel erg soepel, maar het kostte geen moment moeite. Ik had niet het gevoel dat ik aan het forceren was, de klok gaf na afloop echter iets anders aan :)
Zo kan het dus ook, dacht ik bij mezelf.
|
|
|
|
|
